اين حقيقت بارها در آيات قرآن تكرار شده است كه خداوند حكيم گاه انسان را در تنگناى مشكلات قرار مىدهد ، و گاه در رفاه و آسايش و نعمت ، تا او را از اين طرق بيازمايد ، ارزش وجودى او را بالا ببرد ، و به اين حقيقت كه همه چيز از ناحيه او است آشنا سازد . اصولا شدائد زمينه ساز شكوفايى فطرت است ، همانگونه كه نعمتها مقدمه معرفت مىباشد ( در اين زمينه بحث ديگرى در جلد 16 صفحه 343 ذيل آيه 65 عنكبوت آورده‌ايم ) . قابل توجه اينكه در اين آيه روى كلمه « انسان » تكيه شده ، و او را به عنوان فراموشكار و مغرور معرفى كرده ، اين اشاره به انسانهايى است كه تحت تربيت مكتبهاى الهى قرار نگرفته‌اند ، و مربى و راهنمايى نداشته‌اند ، شهواتشان آزاد بوده ، در ميان هوسها غوطه ور شده ، و به صورت گياهانى خودرو بوده‌اند ، آرى آنها هستند كه هر گاه گرفتار درد و رنجى شوند به سوى خدا مىآيند ، و هنگامى كه طوفان حوادث فرو نشست و مشمول نعمتهايى گردند خدا را به دست فراموشى مىسپارند ( شرح بيشتر پيرامون اين موضوع را تحت عنوان « انسان در قرآن كريم » در جلد هشتم صفحه 239 ذيل آيه 12 سوره يونس مطالعه فرمائيد ) . در آيه بعد مىافزايد : « اين سخن را كسانى كه قبل از آنها بودند گفتند ( آنها نيز ادعا مىكردند كه نعمتهاى ما زائيده علم ما و لياقت ماست ) ولى آنچه را به دست مىآوردند براى آنها سودى نداشت » ( * ( قَدْ قالَهَا الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَما أَغْنى عَنْهُمْ ما كانُوا يَكْسِبُونَ ) * ) ( 1 ) . آرى قارونهاى مغرور اموالشان را مولود لياقت خودشان مىپنداشتند

--> ( 1 ) ضمير در « * ( قَدْ قالَهَا ) * » به « كلمه » يا « مقاله » باز مىگردد كه از جمله سابق استفاده مىشود و منظور از آن جمله « * ( إِنَّما أُوتِيتُه عَلى عِلْمٍ ) * » است .